Zły wpływ nadmiaru rzeczy na nasz dobrostan potwierdza psycholożka Natalia Harasimowicz z Uniwersytetu SWPS.

– Zapełniony rzeczami dom nie pozwala na relaks i uspokojenie – mówi psycholożka. Bałagan szkodzi kobiecej psychice bardziej niż męskiej, bo do ich kulturowych ról wciąż należy utrzymywanie porządku w domu. Jak wykazało badanie dr Darby R. Saxbe z Uniwersytetu of California w Los Angeles, kobiety mające bałagan w domu (a przynajmniej w ten sposób opisujące swój dom) miały też wyższy poziom kortyzolu we krwi, a dom nie kojarzył im się z wypoczynkiem, lecz ze stresem. Mężczyźni stresowali się bałaganem w znacznie mniejszym stopniu. (…)

W zabałaganionym domu możemy czuć się do tego stopnia źle, że zaczynamy częściej podjadać niezdrowe przekąski. Naukowcy zaprosili ponad sto studentek do degustowania ciasteczek lub marchewek albo w czystej kuchni albo w bardzo zabałaganionej. Studentki, które siedziały w bałaganie, zjadły średnio 103 kalorie w ciasteczkach, a te z czystej – zaledwie 38 kalorii. Wygląda na to, że chaos w otoczeniu osłabił ich samokontrolę.

oprac. na podstawie tekstu Katarzyny Burdy, Newsweek

         Sztuka łagodzi stres, poprawia pamięć i samopoczucie. Z badań wynika, że obcowanie z każdą sztuką poprawia nastrój. Dotyczy to nie tylko oglądania wystaw czy spektakli, ale także aktywnego uczestnictwa w sztuce. Może to być: śpiewanie, granie na instrumentach, tańczenie, kolorowanie, rzeźbienie czy nawet robienie na drutach.

         Granie na instrumentach rozwija umiejętności poznawcze, śpiewanie aktywizuje nerw błędny, który odpowiada za stan relaksacji organizmu. Osoba, która śpiewa, odczuwa spokój i optymizm. Praca z gliną lub plasteliną, w czasie której obie ręce wykonują precyzyjne, skoordynowane ruchy, poprawia samopoczucie, zmniejsza niepokój. Zwiększa się produkcja serotoniny, hormonu przyjemności. Robienie na drutach i szycie pomagają utrzymać koncentrację, a kolorowanie pobudza głębokie części mózgu odpowiedzialne za kontemplację.

         Zaledwie jedno doświadczenie artystyczne miesięcznie może wydłużyć życie o 10 lat. Badania wykazały, że osoby, które angażowały się w różne działania artystyczne, np. co kilka tygodni chodziły do teatru, na koncerty, do opery czy muzeów, miały o 31 proc. niższe ryzyko przedwczesnej śmierci niż ludzie, którzy nie mieli kontaktu ze sztuką. Bo – jak przekonują uczeni – obcowanie ze sztuką co coś więcej niż czysta przyjemność (…) Obcowanie ze sztuką jest podobne do ćwiczeń fizycznych i zdrowej diety, bo podobnie jak one przynosi korzyści dla zdrowia fizycznego i psychicznego.

Oprac. na podst. tekstu Doroty Romanowskiej

1. Wizualizuj. Badania wykazały, że wizualizowanie – czyli dodawanie „obrazków” do naszych myśli – pomaga podejmować odpowiednie decyzje. Na przykład, kiedy układasz listę zakupów, nie poprzestawaj na opisach: ziemniaki, oliwa, makaron, łosoś. Wyobrażaj sobie te składniki.

2. Medytuj. Medytacja jest jak spa dla mózgu.

3. Graj. Planszówki to wspaniała zabawa, ale wiele jest dowodów wskazujących, że pomagają utrzymać mózg w dobrej formie.

4. Układaj. Puzzle to doskonały trening dla mózgu, im więcej szczegółów, tym lepiej.

5. Dyskutuj. Ożywiona rozmowa, wymiana argumentów i kontrargumentów w przyjacielskiej atmosferze to prawdziwa uczta dla twojego mózgu.

6. Zdobywaj. Nowe umiejętności, na to nigdy nie jest za późno. Dowiedziono, że uczęszczanie na lekcje fotografii lub robienie na drutach zwiększały sprawność pamięciową.

7. Ucz się. Szczególnie dobroczynnie działa na mózg nauka języka obcego.

8. Ćwicz. Polecane jest tai – chi. Serie harmonijnych ruchów pomagają utrzymać w formie ciało, ale i umysł zmuszony jest do uczenia się nowych sekwencji. Tai – chi aktywizuje różne części mózgu, m.in. te odpowiedzialne za zapamiętywanie.

Oprac. na podst. wywiadu Jagny Kaczanowskiej

z Rafałem Ohme (Instytut Psychologii PAN)

          Taka instrukcja istnieje. Powstała na podstawie długoletnich badań Johna Gottmana, wybitnego amerykańskiego psychologa, oraz jego osobistych doświadczeń. Wytłumaczył ją w kilku inspirujących książkach, które napisał z żoną, psychoterapeutką Julie Schwartz Gottman.

          Gottman zdefiniował cztery najbardziej destrukcyjne zachowania w relacji, które nazwał Jeźdźcami Apokalipsy. Są to: krytykanctwo, pogarda, wyprzedzające atakowanie partnera w obawie przed jego oceną oraz budowanie muru, czyli ignorowanie drugiej osoby i uciekanie w ciszy. Z całej czwórki pogarda jest najgorsza. Ale każda z tych postaw w sporym natężeniu przyczynia się do rozpadu więzi i zaniku bliskości.

          Małżeństwo Johna i Julie trwa już 40 lat. Jak oboje twierdzą jest udane, wspierające i pełne bliskości. Od lat dzielą się też wypracowaną w badaniach instrukcją miłości z ludźmi na całym świecie, pisząc wspólnie poświęcone temu tematowi książki. Zawierają inspirujące, praktyczne podpowiedzi, jak podsycać i naprawiać relacje. Bo jak lubią podkreślać: „Dopóki związek trwa, zawsze jest szansa na odnowę.

Tekst: Jagna Kaczanowska

Dr Andres Acosta, gastroenterolog i badacz otyłości, opracował test wskazujący na dominujące jej przyczyny. Wyróżnił cztery fenotypy: głodny mózg, głodne jelita, głód emocjonalny i wolne spalanie

Głodny mózg oznacza, że potrzebujemy więcej kalorii, by poczuć sytość. Głodne jelita to szybki powrót apetytu po posiłku. Głód emocjonalny to jedzenie w reakcji na uczucia, pozytywne i negatywne. Wolne spalanie – problem z obniżonym metabolizmem. Rzadko rozregulowany jest tylko jeden mechanizm.

Po nieprzespanej nocy apetyt wzrasta o 140 do 150 procent. Emocjonalne przyczyny jedzenia: zajadamy problemy, jemy z nudów i dla przyjemności.

Trudniej jest też osobom, które wiele razy były na diecie. Organizm nauczył się, że może przeżyć na kilkuset kaloriach i szybko zmniejsza zużycie energii. Gdy dostaje więcej kalorii, odkłada na zapas, na wypadek kolejnej diety. Dlatego by schudnąć, nie wystarczy zasada „jedz połowę”.

Na początek leczenia otyłości należy zrobić lipidogram, czyli poziom cholesterolu i trójglicerydów, enzymów wątrobowych, glukozy, insuliny i hemoglobinę glikowaną albo krzywą cukrową, zbadać tarczycę, kortyzol, prolaktynę, TSH, witaminę D. A także żelazo, ferrytynę, hemoglobinę, bo przy niskim poziomie pojawia się zmęczenie, a co za tym idzie, chęć podjadania.

Psycholożka Katarzyna Kucewicz mówi: W czasie redukcji i po niej najważniejsze, by lubić to, co się je. Inaczej organizm będzie chciał wrócić do przyjemnych rzeczy. W przypadku takich ludzi jak ja, którym smakuje to, co słodkie, słone i tłuste, stworzenie zdrowej diety to wyzwanie. Byłam u trzech dietetyczek. Dwie odesłały mnie z kwitkiem, upominając, że muszę wydorośleć i jeść warzywa. Trzecia stworzyła przepisy, dzięki którym nauczyłam się pysznego i zdrowego komponowania posiłków bez wyrzeczeń. Mogę jeść tłuste, słodkie, makaron, tylko mniej i inaczej. Zamiast boczku kurczak, zero parmezanu, przecier pomidorowy, a nie dosładzane sosy.

Oprac. na podst. tekstu Ewy Sarnowicz

„Problem wagi ciężkiej” Twój Styl

Magdalena Jankowska rozmawia z Joanną Flis – psycholożką, psychoterapeutką

Magdalena Jankowska: Zajrzałam do statystyk i okazuje się, że zdrada jest coraz częstszym powodem rozwodów. Dlatego, że zdradzamy coraz częściej?

Joanna Flis: Nie, nie jestem przekonana, że zdradzamy częściej niż kiedyś. Chodzi raczej o to, że dziś więcej zdrad ujawniamy. Gdybyśmy cofnęły się w czasie o 60 lat, znalazłybyśmy się w epoce, w której niewierność bywała rodzinną tajemnicą i powodem do wstydu, szczególnie jeśli dopuściła się jej kobieta. Wtedy pary zamiatały zdradę pod dywan, bo mogła stać się przyczyną zerwania, a rozwód był źle widziany, często stygmatyzowany. Nie było takiego narzędzia jak terapia, nie myślano o zdradzie jako o informacji na temat relacji. (…) Dziś rozstanie jest dopuszczalne i przestało być czymś wstydliwym. Jest też więcej par, które z niewierności wychodzą obronną ręką nie dlatego, że ją ukryły, tylko potraktowały jako sygnał, że w ich związku czegoś brakowało.

M.J.: Często słyszy się dziś pytanie: „czy to już zdrada?”. Chyba nie mamy jasności, czym ona jest, gdzie są jej granice.

J.F.: Ponieważ nie mamy jednej definicji niewierności. Dla jednych może oznaczać zniszczenie zaufania, dla innych sygnał, że w związku coś szwankuje. (…) Każdy z nas, wchodząc w relację, wnosi w nią swój zbiór przekonań o tym, co jest właściwe, a co niedopuszczalne. Rozmawiamy ze sobą (…) Jeśli tak robimy, tworzymy zbiór norm partnerskich i wiemy, co dla nas zdradą jest, a co nie jest. Problem w tym, że wiele par tego nie robi – zostawiamy granice domyślne, nie negocjujemy ich. (…) Mamy dziś cały wachlarz związków od monogamicznych przez poliamoryczne po relacje otwarte, a każdy z nich ma własną hierarchię wartości i norm, tych, których nie wolno przekraczać i tych, które są negocjowalne.

M.J.: Czy to znaczy, że nie da się ustalić, gdzie leżą granice zdrady, co nią jest, a co nie jest?

J.F.: Kto miałby to zrobić? Wiele osób przychodzi do gabinetu, żeby terapeuta jak sędzia powiedział, czy on/ona ma prawo czuć się zdradzonym. Ale terapeuta nie odpowie. Jeśli ktoś czuje się zdradzony, to znaczy, że ma normy partnerskie w innym miejscu niż druga strona. Jeżeli nie były wcześniej uzgodnione, to może właśnie teraz jest moment, w którym należy to zrobić? (…)

Wydaje mi się, ze bez względu na charakter zdrady, jeśli jedna ze stron świadomie narusza partnerską umowę, to zawsze boli. Pracując z pacjentami, widzę, że nie rodzaj zdrady decyduje o przeżywaniu bólu, tylko indywidualne cechy psychologiczne.

M.J.: Jakie na przykład?

J.F.: Choćby styl przywiązania. Osoby o lękowym stylu przywiązania będą przeżywały zdradę jak katastrofę albo uderzenie w poczucie własnej wartości. Czują się tak zranione, że będzie   im bardzo trudno wrócić do poprzedniego poziomu zaufania, niepokój będzie je skłaniał do nieustannego analizowania sytuacji z przeszłości. Z unikającym stylem przywiązania mamy tendencję, by wycofać się ze związku, odciąć od bólu. Natomiast ludzie z bezpiecznym stylem, nawet przeżywający szok i cierpiący, bardziej niż inni ufają w moc dobrej komunikacji i wspólnych decyzji, poszukują rozwiązań. (…)

Często tak właśnie jest, że nie sama zdrada jest końcem relacji, tylko postawy, które ludzie przyjmują po niej. To ma ogromne znaczenie, czy umiemy przyjąć żal partnera/partnerki, zobowiązać się do norm, przeprosić, zadośćuczynić.

M.J.: A jeśli partner(ka) tego nie potrafi?

J.F.: Wydaje mi się, że wtedy mamy jasną informację, że będzie robił(a) to nadal. Jeśli ktoś mówi: „to nie jest zdrada”, to znaczy, że nie uznaje tego za normę partnerską. Jeśli mówi: „przesadzasz”, to znaczy: „będę to robić dalej, bo nie uważam, że robię coś niewłaściwego”. Przychodzi czas na ważne pytanie do siebie: czy chcę mieć relację z kimś, kto ma tak odmienne normy i nie jest gotowy wziąć pod uwagę moich? (…) może warto się pożegnać, żeby nie robić sobie z życia piekła.

Oprac. na podstawie rozmowy z J. Flis –

 psycholożką, psychoterapeutką